مىشود و در حقيقت پيشرفت علوم ، موجب استوارى ايمان و درخشيدن مسألهء خداشناسى است . اسرار و قوانين آفرينش هر موجودى ، اعم از جان‌دار و غيره مانند سكه ، دورو دارد . از نظر دانشمندان طبيعى يك سلسله نظام‌ها و قوانينى وجود دارد كه هستى آن موجود مادى ، در گرو آنهاست ، و اگر آن نظم و ترتيب به هم بخورد در هستى آن اختلال ايجاد مىگردد ، ولى از نظر دانشمندان الهى دريچه‌اى است به سوى خدا ، يعنى بزرگ‌ترين گواه است بر اين كه آفريدگار آن دانا ، توانا و حكيم بوده است . « كپلر » كه يكى از پايه‌گذاران نجوم جديد است مىگويد : هر چه آگاهى ما بر خلقت و عظمت آسمان‌ها بيشتر باشد دين‌دارى ما عميق‌تر مىگردد . و « آلبرت وينچستر » مىگويد : هر كشف تازه‌اى كه در دنياى علم به وقوع مىپيوندد صدها مرتبه بر استوارى ايمان ما مىافزايد و وسوسه‌هاى نهانى را - كه كم و بيش در باطن معتقدات ما وجود دارد از بين مىبرد ، و جاى آن را به افكار عالى خداشناسى و توحيدى مىبخشد .